Het verleden: De grond weggeslagen

In 2019 veranderde mijn leven op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik kreeg de ene klap naar de andere te verduren en had nauwelijks de tijd om op adem te komen. Mijn gezondheid bleek erg kwetsbaar, ik kwam in de ziektewet terecht, we zaten in een pandemie, ik kwam in een juridische strijd terecht en ik kreeg te maken met een groot persoonlijk verlies door een onbekende hersenziekte.

Ik moest vechten tegen een systeem dat niet in mijn voordeel werkte. Raakte mijn baan kwijt, mijn financiële zekerheden en een groot gedeelte van mijn eigenwaarde. De grond onder mijn voeten was weggeslagen. Wat overbleef waren mijn overlevingsmechanismen.

Verwerking: De essentie blootleggen

In die donkere periode werd gaande weg fotografie onderdeel van mijn overleven. Het was regelmatig letterlijk mijn houvast om mijn bed uit te komen en de natuur op te zoeken. Ik had op dat moment geen idee wat ik zou gaan fotograferen: vaak zag ik dat pas later bij het bewerken. Met minimalistische  zwart-wit fotografie begon ik voor mezelf zichtbaar te maken wat overblijft als je alle ruis verwijdert. Welk verhaal kwam dan naar voren? Welk gevoel kon ik toe laten en gaan aankijken.  Zo legde ik de essentie bloot zonder afleiding en maakt ik mijn eenzaamheid en het effect daarvan zichtbaar.

De deur: Van overleven naar creëren

Gedurende mijn herstel groeide de behoefte om deze beelden naar buiten te brengen. De camera die begon als mijn houvast in het overleven, bracht me gaandeweg naar het toewerken van een nieuw focuspunt. Dit werd de basis voor mijn allereerste expositie: "Expressie door mijn depressie, blijf mij zien"

Het thema en het beeld "Blijf mij zien" ontstond in die tijd. Blijf mij zien, ook als ik worstel met iets dat voor anderen onzichtbaar of moeilijk te begrijpen of te verwoorden is. Want niet alle pijn is zichtbaar en niet alle pijn is hetzelfde. Mijn verhaal stond niet op zichzelf. Het was ook het verhaal van vele anderen- iets wat ik door mijn werk als verpleegkundige in de psychiatrie maar al te goed wist.

Toen ik in de voorbereiding een foto van mijzelf met pure emotie liet zien, was de reactie: "ik weet niet of ik dat wel in het groot wil zien." Juist door mijn achtergrond dacht ik: dat is dus precies wat ik wél wil. Ik wilde de bezoeker uitnodigen om zich open te stellen en de rauwe realiteit niet weg te drukken. De expositie werd onderdeel van een deur om weg te komen uit de stilte van de depressie. Het was mijn stap terug naar de wereld.

Het nu: Zichtbaar worden

En dat brengt me waar ik nu sta, 2026. Ik ben door die deur gegaan. Ik sta aan de vooravond van mijn allereerste solo expositie: "Expressie door mijn depressie, Blijf mij zien"  Een persoonlijk proces van zichtbaar worden, een proces van heling en diepe transformatie.

Het is een intense reis waarin alles nieuw was en nog steeds is. Een weg van grenzen verleggen en verbinden, maar ook van weer klem komen te zitten, op willen geven, me zo alleen voelen en opnieuw beginnen, hulp durven vragen. Het is een proces van inspiratie, vormgeven en verwondering.  Van verbinding en dankbaarheid die ik heel voorzichtig kan toelaten naast mijn onzekerheid en angst.